Zastanawiam się nad wyborem płytek ceramicznych, a mam zamiar ich położyć sporo: w kuchni, łazience, holu i na tarasie. Co polecacie? Gres czy terakotę? Czy różnią się one odpornością?
(Wybór płytek w dużej mierze zależy od rodzaju pomieszczenia w naszym nowym domu)
Płytki ceramiczne dostępne są w tak wielkim wyborze, że może to przyprawić o zawrót głowy – przyznaje nasz ekspert z firmy Glazura Królewska. Tymczasem już na starcie poszukiwań trzeba się zastanowić, czy wolimy gres czy terakotę?
Wybór płytek na taras powinien być szczególnie przemyślany. Na pewno nie należy poprzestawać na ich ładnym wyglądzie: co najmniej równie ważne są cechy techniczne.
Gres i terakota to płytki ceramiczne produkowane z mieszaniny glin, krzemionki, topników oraz barwników. Z mieszaniny tej formuje się płytki, a następnie suszy; ostateczny wygląd i właściwości uzyskują dzięki wypaleniu w temperaturze 1000-1300°C. Dzięki odpowiedniemu doborowi składników można nadawać płytkom pożądane cechy, niezbędne ze względu na ich przeznaczenie.
Terakota to płytki kamionkowe najczęściej pokryte szkliwem, dzięki któremu ich powierzchnia jest gładka, a więc łatwa do mycia; może być błyszcząca, matowa lub półmatowa. Rzadko spotyka się terakotę nieszkliwioną.
Terakota jest materiałem mało nasiąkliwym, dzięki czemu można ją układać zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz domu – na podłogach, ścianach, parapetach, kominkach i schodach. Na dworze i w pomieszczeniach nieogrzewanych można jednak układać tylko terakotę mrozoodporną. Na zewnątrz stosuje się płytki z głębokimi bruzdami na spodniej stronie, bo mają lepszą przyczepność do podłoża.
W miejscach narażonych na duże zmiany temperatury okładzina z terakoty powinna mieć szerokie spoiny (ok. 10 mm), tak aby płytki mogły swobodnie kurczyć się i rozszerzać, a zaprawy klejowa i do spoinowania muszą być elastyczne.
Gres, czyli kamionka szlachetna, różni się od terakoty przede wszystkim mniejszą nasiąkliwością. Wynika ona z innego składu masy, z której formowane są płytki. Dzięki odmiennym technikom formowania (m.in. prasowaniu) płytki gresowe odznaczają się szczególnie też wysoką twardością i małą ścieralnością.
Gres naturalny – twardość płytek z takiego gresu jest zbliżona do twardości granitu, są one też bardzo odporne na ścieranie. Jednorodna struktura sprawia, że nawet gdy są one starte lub obtłuczone, nie zmieniają barwy i struktury. Mają znikomą nasiąkliwość i są odporne na działanie kwasów i zasad, ale ze względu na pewną chropowatość powierzchni płytek łatwo zatrzymuje się na nich brud. Odmiana polerowana gresu naturalnego wykazuje natomiast pewną nasiąkliwość powierzchni, wskutek czego łatwiej się plami (np. czerwonym winem, barszczem); plamy takie bardzo trudno usunąć. Intensywnie użytkowany gres polerowany może ulec zmatowieniu.
Gres szkliwiony – z wyglądu przypomina terakotę szkliwioną, może mieć więc dowolnie zdobioną powierzchnię. W porównaniu z terakotą jest znacznie mniej nasiąkliwy (poniżej 0,5%), wykazuje też większą twardość. Ścieralność powierzchni zależy od zastosowanego szkliwa; w razie wytarcia warstwa ozdobna ulega uszkodzeniu.
Gres znacznie trudniej wiercić, przecinać, co komplikuje instalowanie puszek elektrycznych, wiercenie otworów na kołki itp.
