27 grudzień, 2006 | Kategoria: Nieruchomości i prawo
Zastrzeżenie prawa pierwokupu może wynikać z przepisów prawa (z ustawy).
Przykładem takiego zastrzeżenia są np. zapisy ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, przyznające prawo pierwokupu nieruchomości rolnej dzierżawcy takiej nieruchomości lub Agencji Nieruchomości Rolnych lub zapisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, która przyznaje prawo pierwokupu gminie.
Zastrzeżenie prawa pierwokupu może także wynikać z umowy pomiędzy stronami. Pan A może zawrzeć umowę z Panem B, zgodnie z którą w razie sprzedaży przez Pana A domu będącego jego własnością dowolnej osobie trzeciej, Pan B będzie miał prawo pierwokupu tego domu. W wyniku zawarcia takiej umowy Pan A będzie miał prawo sprzedać swój dom osobie trzeciej tylko wtedy, jeżeli Pan B nie skorzysta z przysługującego mu prawa pierwokupu tj. nie złoży odpowiedniego oświadczenia. Oświadczenie musi zostać złożone w takiej formie, jaka jest wymagana do zawarcia umowy docelowej – w naszym przypadku będzie to forma notarialna, jako że sprzedaż domu wymaga umowy w formie aktu notarialnego. O ile strony nie umówiły się inaczej, termin do złożenia oświadczenia o zamiarze skorzystania z prawa pierwokupu nieruchomości wynosi miesiąc (tydzień w przypadku rzeczy ruchomych) i liczy się od dnia otrzymania zawiadomienia o sprzedaży (w naszym przypadku byłoby to zawiadomienie wystosowane przez Pana A do Pana B o sprzedaży domu). Jeżeli Pan B złoży oświadczenie o skorzystaniu z prawa pierwokupu dojdzie do zawarcia umowy pomiędzy Panem A a Panem B o tej samej treści, jak wcześniejsza umowa zawarta pomiędzy Panem A a osobą trzecią, która chciała nabyć dom. Należy tutaj zwrócić uwagę, iż opisana wyżej procedura nie będzie miała zastosowania do prawa pierwokupu wynikającego z ustawy – tam będziemy stosować procedury opisane w danej ustawie, z której wynika prawo pierwokupu.
Na samym końcu naszych rozważań musimy zająć się kwestią skutków naruszenia prawa pierwokupu. Istnieje tutaj podstawowa różnica pomiędzy naruszeniem prawa pierwokupu wynikającego z ustawy a naruszeniem tego prawa wynikającego z umowy. W pierwszym przypadku (z ustawy) sprzedaż dokonana bezwarunkowo jest nieważna. W drugim (z umowy) sprzedaż bezwarunkowa jest ważna, ale sprzedający (jak opisany powyżej Pan A) jest odpowiedzialny za szkodę jaką poniósł uprawniony do skorzystania z prawa pierwokupu (tj. Pan B).
B.L.
Kategorie: Nieruchomości i prawo
Tagi: nieruchomości, nieruchomości rolne, rolne, sprzedaż domu, ustawa o gospodarce nieruchomościami
