Remont łazienki w istniejącym domu czy mieszkaniu powinien przewidywać hydroizolację, o której niestety nie myślano podczas budowy i urządzania starego budownictwa. Źle izolowana łazienka nie oznacza, że po pierwszej kąpieli ściany zostaną zawilgocone. Nieprawidłowości mogą się ujawnić po wielu latach i zmusić nas do przeprowadzenia kosztownego i długotrwałego osuszania ścian.
Projekty łazienek dzielą pomieszczenie na strefy mokre, wilgotne i suche (dostępne zazwyczaj tylko w większych salonach kąpielowych). Niezwykle ważna jest hydroizolacja stref mokrych i zabezpieczenie stref wilgotnych przed działaniem wilgoci. Przenikająca w ściany woda sprzyja powstawaniu pleśni i grzybów i zagraża całej konstrukcji, o możliwości zalania sąsiada nie wspominając.
Najpierw musimy określić, gdzie w łazience znajdują się strefy mokre i wilgotne. Strefą mokrą jest cała podłoga w łazience, także połączenia podłogi z zabudowanymi urządzeniami sanitarnymi. Za strefą mokrą uważa się również powierzchnię 10 cm nad podłogą i ściany wokół umywalek, brodzików, wanien. Za strefę mokrą wokół wanny najlepiej uznać całą ścianę aż do sufitu, podobnie przy kabinie prysznicowej lub we wnętrzu natrysku, gdy prysznic zamontowany jest w murowanej ścianie. Minimum wysokości strefy mokrej przy prysznicu to 20 cm powyżej zamontowanej baterii prysznicowej. Wokół umywalki za strefę mokrą uznaje się powierzchnie po 50 cm z każdej jej strony. W tych miejscach wymagana jest bardzo dobra hydroizolacja.
(Hydroizolacja jest ważna na powierzchniach wokół urządzeń sanitarnych. Jako strefę mokrą uznaje się całą powierzchnię podłogi.)
Podłoże, które będzie izolowane, musi być odpowiednio przygotowane. Musi być ono nośne, suche, pozbawione szczelin, rys, czyste i odtłuszczone. Powinno być także wyrównane. Przed położeniem materiałów izolacyjnych warto takie podłoże również zagruntować.
(Nieodporne na wilgoć konstrukcje, takie jak drzwi i okna, muszą się znajdować jak najdalej od bezpośredniego kontaktu z wodą.)
Materiały izolacyjne
Do hydroizolacji łazienki najczęściej stosuje się tzw. płynną folię. Płynne folie są to elastyczne, ciekłe masy, składające się z dyspersji polimerowych oraz wypełniaczy. Całkowita szczelność powierzchni izolowanej folią w płynie zagwarantowana jest tym, że są to powłoki bezspoinowe, czyli nie są w żadnym miejscu łączone.
Płynna folia nie przepuszcza wody ani wilgoci, jest jednak paraprzepuszczalna. Oznacza to, że hydroizolacja zatrzyma wilgoć w pomieszczeniu, natomiast skuteczna wentylacja usunie ją z budynku.
Hydroizolacja folią w płynie jest szybka i prosta. Materiał izolacyjny nakłada się wałkiem lub pędzlem, po całkowitym wyschnięciu preparatu gruntującego. Należy ułożyć dwie warstwy powłoki „na krzyż””. Narożniki i miejsca instalacji rur kanalizacyjnych, wpustów podłogowych należy okleić matami uszczelniającymi czy kołnierzami w postaci tkaniny poliestrowej pokrytej kauczukiem bądź tkaniny elastomerowej na flizelinie polipropylenowej. Warstwy muszą dobrze wyschnąć, czas trwania zależy od jakości produktu, zwykle wynosi on od 2 do 10 godzin.
Płynne folie nadają się na powierzchnie wykonane z betonu, tynków cementowo-wapiennych czy z płyt gipsowo-kartonowych pokrytych tynkiem gipsowym. Stosuje się również na wylewki i tynki cementowe.
Należy zwrócić uwagę na podany na opakowaniu produktu czas, po którym będzie można rozpocząć układanie płytek ceramicznych, które przykleja się bezpośrednio na powłoce uszczelniającej. Powierzchnie pokryte folią w płynie można również malować farbami akrylowymi, lateksowymi lub emulsyjnymi, wążne jednak, by skład farby pasował do składu chemicznego powłoki uszczelniającej. Zalecenia tego dotyczące znaleźć można na opakowaniu produktu.
Wybierając odpowiedni produkt do hydroizolacji, należy zwrócić uwagę na jego parametry. Np. nie wszystkie folie w płynie nadają się do wylewania na ogrzewaniu podłogowym. Należy wybrać te produkty, które są odporne na wysoką temperaturę.
