Kiedy należy tynkować?

19 kwietnia, 2010 | Kategoria: Budowa i remont, Izolacje, Ściany i stropy

Niedługo ekipa budowlana wstawia okna w moim nowym domu. Rozpoczynają się również prace tynkarskie wewnątrz i na elewacji. Czy to prawidłowa kolejność? Czy nie lepiej najpierw otynkować dom, a potem montować okna? Jaki wpływ na tynkowanie może mieć pogoda?

(Kiedy tynkować wewnątrz a kiedy na zewnątrz budynku?)

Odpowiadają eksperci Stowarzyszenia Przemysłu Wapienniczego:

Tynki najlepiej wykonywać w temperaturach powietrza od +15 do +20°C. Najodpowiedniejszym czasem do wykonywania tynków
zewnętrznych jest niezbyt słoneczna wczesna wiosna lub jesień. Tynki należy chronić przed raptownym wysychaniem, np. poprzez systematyczne skrapianie wodą 1 do 2 tygodni po ich wykonaniu.

Roboty tynkarskie prowadzi się w następującej kolejności:

Najpierw tynkuje się sufity

Potem wykonuje się tynki wewnętrzne ścienne

Na końcu tynki zewnętrzne budynku

W przypadku wypraw stanowiących podłoże pod okładziny z płytek ceramicznych zaleca się stosowanie tynków jednowarstwowych
o grubość, co najmniej 1 cm. Mogą to być tynki cementowo-wapienne. Powierzchnia tynków nie może być zatarta na gładko ani filcowana. Wyprawy już wygładzone należy przed mocowaniem płytek zmatowić i oczyścić z powstałego pyłu. Zaleca się, aby wytrzymałość tynku na ściskanie wynosiła co najmniej 2,0 MPa, a w przypadku stosowania płytek ciężkich – co najmniej 2,5 MPa.
Wiek tynków cementowo-wapiennych powinien wynosić co najmniej 4 tygodnie.

Jeśli tynk ma stanowić podłoże pod tapety, to stopień równości i gładkości jego powierzchni powinien odpowiadać wymaganiom określonym dla tynków IV kategorii. W przypadku stosowania tapet ciężkich, mogących wywoływać naprężenia w tynku, zaleca się, aby wytrzymałość zaprawy tynkarskiej na ściskanie wynosiła co najmniej 2,0 MPa.

Przed przystąpieniem do tynkowania powinny być zakończone wszystkie roboty stanu surowego, roboty instalacyjne podtynkowe, zamurowane przebicia i bruzdy, osadzone ościeżnice drzwiowe (za wyjątkiem tzw. ościeżnic regulowanych) i okienne, klamry, uchwyty itp. Wszystkie elementy zewnętrzne osadzone w ścianach i przechodzące przez wyprawę powinny być skutecznie zabezpieczone przed korozją, aby nie następowało brudzenie tynków rdzawymi zaciekami.

Zaleca się przystąpienie do wykonywania tynków po okresie osiadania i skurczu ścian murowanych lub betonowych, tj. po upływie 2 do 6 miesięcy od zakończenia robót stanu surowego. Długość tego okresu jest zależna od rodzaju użytych materiałów i warunków schnięcia elementów.

Tynki należy wykonywać w temperaturze wyższej niż +5°C (pod warunkiem, że w ciągu doby temperatura nie spadnie poniżej 0°C). Roboty w niższych temperaturach można wykonywać jedynie przy zastosowaniu środków zabezpieczających.

Jednym z podstawowych czynników wpływających na jakość wykonanych tynków jest należyte przygotowanie podłoża, które zapewni
jak najlepszą przyczepność zaprawy. Podłoże musi spełniać warunki odpowiedniej czystości, chłonności, wilgotności, równości, odkształcalności i temperatury.

Odporność elewacyjnych mineralnych wypraw tynkarskich na oddziaływania atmosferyczne można podnieść przez wymalowanie
egalizujące. Polega ono na jednokrotnym pokryciu wyprawy tynkarskiej specjalną farbą silikonową lub krzemianową. Należy to zrobić możliwie szybko po zakończeniu początkowego okresu wiązania i twardnienia tynku, tzn. od 2 do 7 dni po jego nałożeniu. Wymalowanie to poprawia zdolność do samooczyszczania się powierzchni.