Usunięcie tynku cienkowarstwowego, stanowiącego warstwę elewacyjną w systemie ociepleń, nie jest dobrym pomysłem. Podczas wykonywania tego typu prac można uszkodzić inne warstwy układu, szczególnie warstwę zbrojącą, w praktyce decydującą o trwałości całego ocieplenia. Takie uszkodzenie, z kolei, może pociągnąć za sobą dalsze, nieprzewidziane koszty.
Istnieje jednak inne rozwiązanie, zdecydowanie lepsze, łatwiejsze i przed wszystkim mniej pracochłonne, które mogę tu polecić.
Naprawiamy uszkodzone fragmenty
Pierwszą czynnością powinno być oczyszczenie powierzchni z wszelkich zabrudzeń spowodowanych osiadaniem na tynku kurzu, spalin czy innych zanieczyszczeń. Najlepiej użyć w tym celu wody pod ciśnieniem i miękkiej szczotki, pamiętając jednak, aby dysza podająca wodę była spłaszczona i rozpraszała strumień wody. Następnie zabieramy się do ewentualnej naprawy tynku w miejscach jego uszkodzenia. Taka naprawa jest absolutnie niezbędna w przypadku, gdy w sposób mechaniczny został uszkodzony materiał termoizolacyjny, a ciągłość siatki zbrojącej naruszona. W takiej sytuacji uszkodzony fragment należy wyciąć z elewacji, np. szlifierką kątową, oraz dokładnie oczyścić siatkę stanowiącą zbrojenie wokół uzupełnianego elementu.
Następnie wklejamy odpowiednio docięty fragment materiału termoizolacyjnego, a po związaniu użytej w tym celu zaprawy nanosimy w miejscu uzupełnienia zaprawę klejącą Atlas Stopter K–20 lub Atlas Hoter U i zatapiamy w niej siatkę. Należy pamiętać, aby wklejana siatka zachodziła na istniejącą ok. 5cm.
Nakładamy tynk
Po oczyszczeniu powierzchni tynku oraz wykonaniu niezbędnych prac naprawczych możemy przystąpić do właściwego etapu robót. Powierzchnię tynku trzeba teraz wyrównać, ponieważ nakładanie tynku bezpośrednio na inny tynk cienkowarstwowy z wyraźną fakturą, może sprawiać trudności, jest też nieekonomiczne. W tym celu można użyć zaprawy klejącej. Kiedy warstwa zaprawy wyschnie, koniecznie trzeba nałożyć na nią podkładową masę tynkarską, która stanowi nieodłączny element w technologii układania cienkowarstwowych tynków mineralnych lub akrylowych. Zastosowanie tej masy poprawi przyczepność tynku i ograniczy możliwość wystąpienia na jego powierzchni plam, spowodowanych właściwościami podłoża lub jego niewłaściwym przygotowaniem.
Po wyschnięciu masy tynkarskiej, czyli po 4–5 godzinach, możemy przystąpić do nakładania tynku cienkowarstwowego. W przypadku użycia tynku przeznaczonego do malowania konieczne jest wykonanie powłoki malarskiej, która zapewni powierzchni tynku właściwą odporność na warunki atmosferyczne. Można użyć również tynków silikatowych lub silikonowych.
Tynk nakładamy na przygotowane podłoże równomierną warstwą o grubości ziarna kruszywa, przy pomocy gładkiej pacy ze stali nierdzewnej. Nadmiar materiału należy ściągać z powrotem do wiadra i przemieszać. Powstałą powierzchnie fakturuje się przy użyciu pacy z tworzywa sztucznego.
Należy doświadczalnie (dla danego typu podłoża i danej pogody) ustalić maksymalną powierzchnię możliwą do wykonania w jednym cyklu technologicznym (naciągnięcie i zatarcie). Materiał należy nakładać metodą “mokre na mokre”. Przerwy technologiczne należy z góry zaplanować, a tynkowaną powierzchnię chronić, zarówno w trakcie prac, jak i w okresie wysychania tynku, przed bezpośrednim nasłonecznieniem, działaniem wiatru i opadów atmosferycznych. Czas wysychania tynku, zależnie od podłoża, temperatury i wilgotności względnej powietrza, wynosi od ok. 12 do 48 godzin. Temperatura podłoża i otoczenia, podczas wykonywanych prac i wysychania tynku, powinna wynosić od +5°C do + 25oC.
