Styl dworkowy wywodził się z poszukiwań polskiego stylu narodowego, zwanego też krajowym, lub swojskim. Został on w pełni zaakceptowany nie tylko jako styl dworów wiejskich, ale również willi miejskich.
Ważne stało się by budować dom, świadomie nawiązując do polskich tradycji budownictwa dworskiego. Tak na przełomie XIX i XX wieku, architekci polscy wykreowali styl dworkowy, traktując go jako symbol narodowej kultury pielęgnujący tradycje szlacheckie i niepodległościowe, skierowany przeciwko wpływom zaborców.
W dwudziestoleciu międzywojennym styl dworkowy był świadomie stosowaną formą historyczną wywodzącą się jeszcze z tradycji Rzeczypospolitej Szlacheckiej.
Tradycja budowy dworów sięga renesansu. Typ dworu polskiego wykształcił się po pierwszym potopie szwedzkim i przetrwał do XIX wieku, dostosowując się do obowiązującego w poszczególnych okresach stylu.
Charakterystyczne dla polskich dworów jest położenie na wzniesieniu. Malownicze, szeroko rozłożone bryły polskich dworów usytuowane były zwykle w otoczeniu starych lip, kontrastując z ich ciemną zielenią swymi białymi ścianami.
Wjazd do dworu z gościńca prowadził długą aleją wysadzaną drzewami. Z tyłu, za dworem, rozciągał się park, zazwyczaj starannie utrzymany. W drugiej połowie XVIII wieku zaprzestano symetrii, prowadząc swobodnie wijące się aleje wśród kęp drzew i krzewów. Teren parku urozmaicały oczka stawów, oraz połacie łąk i polan. Po bokach dworu umieszczano zwykle budynki gospodarcze. W najbliższym sąsiedztwie stawał często murowany budynek kuchni z piecem chlebowym. W swych fundamentach budynki te zawierały piwnice, gdzie składowano zapasy na zimę.
Wnętrza polskiego dworu zmieniały się wraz z następującymi po sobie epokami. Można jednak wyróżnić pewien schemat, który utrwalił się na przestrzeni ponad 2 wieków.
Stałymi elementami będą tu sień – umieszczona na osi budynku i położony zwykle za sienią salon z wyjściem na ogród, przestronna jadalnia. Pełny obraz pomieszczeń dopełniają biblioteka, salonik, gabinet, kredens, apteczka, sypialnie oraz pokoje gościnne i pomieszczenia dla rezydentów.
Liczba pokoi była uwarunkowana potrzebami i zamożnością właścicieli rezydencji. Najbardziej reprezentacyjnym pokojem był salon. W nim kwitło życie towarzyskie i kulturalne dworu. Tutaj podejmowano gości i odbywały się uroczystości. Wystrój i umeblowanie salonu były więc najokazalsze. Często meble i wyposażenie sprowadzano z zagranicy, niejednokrotnie z Wiednia i Paryża. Takiej wagi nie przykładano już do wyglądu pozostałych izb dworskich.
W większości dworów stał również fortepian lub pianino. Nie szczędzono również pieniędzy na dywany, lustra, obrazy, świeczniki, makaty i kilimy.
Ważnym pomieszczeniem dworskim była także jadalnia. Wyposażona w wielki stół, kilkanaście krzeseł, okazały kredens, stojący zegar i pomocnicze meble.
Królestwem dziedzica majątku był gabinet. Tu zapadały decyzje dotyczące spraw administracyjnych majątku, przechowywano księgi rachunkowe i inne dokumenty. Umeblowanie gabinetu tworzyły biurko lub sekretera, krzesła, fotele, stół, biblioteka. Na ścianach zazwyczaj wisiały obrazy o tematyce wojennej oraz trofea myśliwskie i broń.
Elementem charakterystycznym polskiego dworu jest kobierzec lub gobelin wieszany nad łóżkiem dla ocieplenia ściany, a na jego tle biała broń czy rusznica zapobiegliwie wieszana w zasięgu ręki.
Na ścianach wieszano także dużo grafik i rycin w skromnych ramach.
Charakterystyczne dla dworów było nagromadzenie sprzętów z różnych epok w sposób naturalny. Z pokolenia na pokolenie. Dlatego też były naturalnie nadgryzione zębem czasu.
Część dworu przeznaczona dla państwa stanowiła sypialnia. Na wyposażenie sypialni składały się łóżka, szafy, komody, w których trzymano odzież, bieliznę i pościel ponadto parawany, klęczniki, szafki a także ołtarzyk domowy.
Ściany w jasnych neutralnych barwach, lub ciepłych pastelach zdobiły obrazy o tematyce religijnej. Podłogi koniecznie z desek, lub w bardziej reprezentacyjnych pokojach, mozaiki układane w kwadraty i jodełki. W salonach i sypialniach podłogi przykrywano kobiercami i dywanami we wschodnim stylu.
Dworek polski był w większości przypadków skromny z zewnątrz i wewnątrz, ale posiadał wiele charakterystycznych dla siebie cech.
